ارسال به

به نظر پیر بود و بی حوصله . پیرترین سفید یا سفیدترین پیری بود که دیده بودم . اما اینها همه ی نشونه هاش نبودن . صدای گرم و جوونی داشت ، رفتارش هم . همه چیزش جوون بود الا موی سر و صورتش . از سفیدی به دشتی می مونست که پر از برفه . بی هیچ درخت و کنتراست دیگه ای !

بد نبود ، اما بدشانسی داشت . به گفته ی خودش البته . 5000 کیلومتر دورتر از اون چیزی بود که می خاست . اما چاره چیه ؟ چاره ای نداشت . تموم عمرم از این جمله بدم میومد . چاره ای نداشت ، چاره ای نداشت . بالاخره هر کاری چاره ای داشت ، این رو پدربزرگم قبل از مرگش می گفت . حرف پدربزرگا همیشه درسته . چون خیلی پیرن . اونقده پیر كه ممكنه هر لحظه بشكنن بریزن زمین .اوه ، پدربزرگم مرد خوبی بود اما از مردنش هیچ ناراحت نشدم . نمی دونم چرا اما ناراحتی در کارم نبود . شاید به این دلیل که خیلی مریض بود .

جلسه ی اولی که توی کلاس دیدمش حالم رو گرفت . بد جور . اون موقع بهم برخورد اما الان دیگه عادت کردم چون فهمیدم استادای دانشکدمون وقتی می خاستن به دنیا بیان یه قولی به خدا دادن . اونم اینه که جلسه ی اول منو بکشن به میلاخ تا برا همه عبرت بشه . نمی دونم برا چی به من ؟ شاید چون با همه فرق می کنم . سیبیل دارم یا شایدم به خاطر ... ولش کن .

می گفتم . هر وقت که درس می داد به این فکر می کردم که خودشم به این چیزایی که می گه ایمان داره یا نه ؟ هیچ چیز بدتر از این نیست که موقع درس به این فکر کنید که استادتون به چیزی که می گه ایمان داره یا نه . اون موقع شک می کنید که حرفشو قبول کنید یا نکنید . معمولن هم قبول می کنید اما گفتم که ، من با همه ی بچه ها فرق دارم . یادتونه ؟ پاراگراف قبل ؟

این 5000 کیلومتر به اندازه ی 5000 سال پیرش کرده بود . لعنت به انیشتین . با این نظریه اش مردم رو به این باور رسوند که اگر 5000 کیلومتر در بازه ی مکانی از عزیزاشون دورن ، پس 5000 سال در بازه ی زمانی هم از خودشون فاصله دارن . همین مردم رو پیر میکنه  ،یا حداقل پیر نشونشون می ده . فرضش کن . نصف عمرت خاک تخته و گچ بخوری نصف دیگشو هوای ماژیک وایت برد ، فقط به این دلیل که آخر عمرت رو با خیال راحت زندگی کنی ، اما از نصف عمرت به بعد یه دفعه با سرعت نور 5000 سال پیرتر بشی . چقدر بده !

تازه بدتر از اون اینه که گاهی وقتا موقع درس دادن ، یه دفعه به بیرون پنجره خیره می شد ، 5000 میلی ثانیه به چیز نامعلومی فکر می کرد و دوباره ادامه ی درسش رو می گفت . این که این اتفاق می افته خوبه چون معلوم می شه آدم حساسیه . اتفاقات طول زندگیش براش مهم بودن که داره بهشون فکر می کنه . لب كلام . ادم الکی ای نیست . اما بدیش اینه که وقتی یه شاگرد با ذهن کاملن تصویری مثل من داره ، این کارش ناخودآگاه باعث می شه به این فکر برم که فکرش چیه ؟ کجاهاس ؟ با کیاس ؟ چیا می بینه ؟ شاید داره تو لاس وگاس با جولیا رابرت بستنی لیس می زنه .... نه این تصویر احمقانه اس . شاید ... شاید پشت وبکم ذهنش یه درخت می بینه .... اه ، این تصویرم به درد بخور نیست . اصلن بهش نمیاد . می گم نكنه رفته برای بچه هاش که الان هر کدوم برا خودشون کسی شده بودن ، یه کرسی قدیمی بخره بفرسته بلاد خارجه ، تا یادشون بیاد گرما چیه و دست های پدرشون چطوری می سوزه وقتی یه استکان چای گرم دستش نمی دن ، یعنی نیستن که دستش بدن ؟ حتمن بچه ها کرسی رو که هدیه می گیرن می ذارن روی طاقچه یا توی پاسیوشون و از مستر و میسیز های اطراف دعوت می کنن که بیان ببینن 5000 و اندی کیلومتر اونطرف تر ضرب در 30 سال پیش مردم با چی خودشونو گرم می کردن . اون خارجکی های ابله مو طلایی هم دهن های گشادشون رو باز می کنن و تنها چیزی که می گن اینه : " واو . دتس اکسلنت " . و بچه ها هم كه حتمن الان دیگه شوخیاشون در حد شوخیای خارجیا بی مزه و لوس شده به اونا حالی می كنن كه كرسی بر دو نوعه : یكی تو مجلس یكی تو خونه . اونی كه تو خونس پاهاتو خر می كنه كه سرمای واقعیت رو فراموش كنی و گرم شی ، اونی كه تو مجلسه مغزتو ! چقد بی مزه و لوس !

خلاصه كه اینجوریا بود . هیچ وقت نتوسنتم دركش كنم . درك كردن یه چیز متقابله . براهمین مطمئنم اونم هیچ وقت نتونست منو درك كنه . اهمیتی هم براش نداشت . یه ترم اومد و رفت . همین . همین ؟ كلمه ی همین منو یاد مریم انداخت . بهم می گفت : " مرده ی «همین» گفتناتم " ... دروغگو . دروغ می گفت . آدم كه نمی شه مرده ی "همین " گفتنای كسی باشه . می شه ؟ شاید بشه مرده ی چیزی شنیدن بود ، اما مرده ی چیزی گفتن ؟؟؟ یكم بعیده . خب بعضی وقتا آدما مرده ی شنیدن یه چیزی از یه شخص خاصی هستن .

مثلن نیمه پیرمردی رو دیدم كه مرده ی شنیدن این جمله بود : " تولدت مبارک طلا " . یا اصلن خود من . مرده ی شنیدن "تولدت مبارك" ، یا "دوستت دارم"  از دهن نامزدم بودم كه معمولن هم نمی گفت . همین . یا وقتی می گفت جوری میگفت انگار كه 5000 سال در بازه ی زمانی و مكانی از هم فاصله داریم كه اگه نداشتیم ، ماشین جوجه كشی خوبی برای پدر مادرامون می شدیم . اونوخت زندگی شیرین می شد ! دقیقن مثل همون روزی كه استاد از ماركس می گفت از بارون می شنیدم و تصویر ، " او " بود !

جالب نیست ؟ لااقل از اون شوخی كرسی كه جالبتره !

• آخرین ویرایش:شنبه 21 اسفند 1389

ارسال به

می رفتی

من که نتوانستم ولی نگاهم را فرستادم بیاید بدرقه ات ،

به خدا حراست جلویش را گرفت

به خدا قسم ... من خودم از حیاط بوفه ای مان دیدم

تازه اگر هم نمی گرفت ، از بوفه تا کتابخانه علف های هرزی بودند که نگاهم را از تو می دزدیدند

پس زیاد هم بد نشد .

گفتی حراست ، نیازی است بر ابنای بشریت . باور نکردم !

راستی

نگفتی از جان این آسانسور چه می خاهی ؟ چند قرن است که در طبقه ی 23 مانده ای

و تا می آیم ، می روی و کنج همکف کز می کنی

خیره به کف فولادیش ، کف کرده ای

از چه ؟

• آخرین ویرایش:شنبه 21 خرداد 1390

ارسال به

• آخرین ویرایش:سه شنبه 10 اسفند 1389

ارسال به

جو حسینی ، یک نوع جوه محرکه، که باعث اتفاق های جالبی می شه !

بعضیا وقتی داخل هیئت می شن این جو حسینی می گردشون و شروع می کنن به سینه زدن ، اونم چه سینه زدنی .

بعضی از دوستان ما هم دچار این جو حسینی شدن و ابراز آمادگی کردن برای نشریه نویسی . دنبال چی بودیم ؟ دنبال مسخره بازی ؟ دنبال اینکه یه مدت دور هم بشینیم و بگیم و بخندیم ؟ قصدمون فقط همین بود ؟ یا شاید می خاستیم بگیم ما هم می تونیم یکی رو کنیم سردبیر ، بعدش دستش بندازیم ، تقاضای نشریه ی رنگی بکنیم بره هزار تا خاهش و تمنا کنه اوکی بگیره و چه و چه  و بعدش هر و کر بخندیم بهش !!

خب واقعن هم خنده داره ؟ هیچ جای دنیا سردبیر دنبال افراد نمی دوه که آقا/خانوم مطلب مبارکت رو لطف کن ، منت به تخم دیده ی ما بزار برامون بیار .

نیاز به کمک هیچکس نیست . شماها تعطیل ، پس مام بی خیال . قضیه ی نشریه منتفی اعلام شده و تا اطلاع ثانوی به گور سپرده شد . دسته جمعی بریم دنبال بازیمون !!

پ.ن : واقعن جو حسینی گرفتمون . از همه نه ، از اونایی گله دارم که پرشور بودن ....

• آخرین ویرایش:سه شنبه 10 اسفند 1389